Maandag 21 juni

De trein was in het begin erg warm. Vier personen is echt wel het maximum. In andere coupes zitten vaak 6 mensen en dat is echt veel te veel. We kunnen het wel aardig met elkaar vinden en de sfeer is goed. Om half 12 bouwen we alles om en gaan we kijken of we kunnen slapen.

Ik krijg rond 22 uur het bericht dat Louise is opgehaald bij Schiphol door de jongens. Ik ben dan zelf net bij het station van Florence. Van slapen komt weinig terecht. Je hebt een deken en een kussen, maar door het lawaai en door de  bewegingen van de trein valt het niet mee om in slaap te vallen. Iedereen doet een hazenslaapje. Om half 3 in de nacht zijn we in Trento (boven het Garda meer). Daar heb ik nog koffie gedronken bij de Dom.

Om half 7 in de ochtend arriveer ik in Munchen. De andere fietsers gaan meteen door met diverse regionale treinen naar Nederland. Ik drink en eet nog wat met Ko uit Zeist. Hij was zo slim om een prive coupe te huren en heeft prima geslapen. Hij is in zijn eigen woorden ook een krasse knar die de tocht solo heeft gedaan. Hij gaat vandaag ook door naar Nederland, maar vertrekt wat later dan de rest.
Ik moet wachten tot om 9 uur de Tourist Information open gaat en boek een eenvoudig maar prima hotel net buiten het centrum. Ik kan nog ontbijten en ga nog een paar uur slapen om bij te komen van de reis. In de middag de stad in, bratwurst gegeten en in een konditorei koffie met lekker gebak. Overal staan binnen en buiten televisies met het WK voetbal, maar geen carnaval sfeer zoals blijkbaar in Nederland. Dat heb ik helemaal gemist. Het is met 12 graden wel erg koud en ik merk dat ik moeite heb met de grote temperatuur verschillen. Even rustig aan doen dus, en nog maar even geen bierhal bezoeken. Morgenavond om kwart voor 11 in de avond vertrekt de nachttrein naar Amsterdam.

Dinsdag 22 juni

Ik kan nog een keer lekker uitslapen. In de ochtend ga ik naar een nieuw concept Saturn (= zusje van Media Markt) pal bij het hotel. In de middag ga ik op de fiets Munchen door, en beland ik bij het Hofbrauhaus. Dat is volgens eigen zeggen de beroemdste bierhal ter wereld. Het bestaat al vele honderden jaren en het is er enorm druk. Met de liters bier die er door heen gaan, het vele eten en de bediening in klederdracht lijkt het wel op de film Bierfest. Dit kan alleen maar in Duitsland en in Tjechie waar bier echt een traditie is. Vervolgens ga ik naar de uitgestrekte Englischer Garten. Daar zie ik iets heel opvallends: mensen surfen op de stroom van een wilde beek. Fascinerend om dat hier in Munchen te zien. Vervolgens fiets ik door en kijk ik in het park bij weer een bierhal naar de WK wedstrijd Frankrijk tegen Zuid Afrika. De Fransen bakken er niets van en kunnen naar huis. 

Woensdag 23 juni

De nachttrein naar Amsterdam is al omgebouwd, we kunnen alleen liggen en niet meer zitten. Heel vervelend. Ik speel nog wat blackjack met een paar Amerikanen. Ook deze nacht komt van slapen niet veel terecht, maar ik ben bij aankomst wel redelijk uitgerust. Op de fiets relaxed naar huis en halfweg bij Ome Ko in Muiden op het terras nog even een kopje koffie pakken. Het is even later een heerlijk gevoel om met dit prachtige weer de polder in te fietsen.

Ik ben weer thuis.

Vrijdag 18 juni

Vandaag lekker uitgeslapen en een heerlijk relaxed Italiaans ontbijt in een paviljoen in de Villa Borghese. Voor Louise is de overgang van het werk in koele Nederland naar het warme Italie wel heel erg groot. Verder de stad doorgeslenterd naar de Spaanse Trappen en de Trevi fontein. Louise heeft natuurlijk ook nog even geshopped. In de avond met mijn vader gebeld die vandaag 75 jaar is geworden.

Zaterdag 19 juni

We wilden vroeg naar het Vaticaan, maar dat werd toch wat later. Als we er zijn, staat er al een hele lange rij. We besluiten ondanks het forse bedrag een guided tour te doen door het museum van het Vaticaan, de Sixtijnse kapel en de basiliek. Kunnen we toch zeggen dat we bij de paus op bezoek zijn geweest. De Australische reisleidster deed het erg leuk. Het is wel giga druk, en ik ben de mensenmassa niet meer gewend. Ik sla wat eerder af maar Louise doet wel de volledige toer van 3 uur.

We kunnen nog net zien dat Nederland wint van Japan. We gaan terug naar het hotel en gaan nog lekker bij het zwembad liggen. Morgenochtend gaan we nog even fietsen langs het Colosseum en het Forum Romanum. Dan zit Rome er echt op. Louise gaat in de middag met de trein naar het vliegveld, en ik vertrek om 19 uur met de nachttrein naar Munchen.

Zondag 20 juni

Deze ochtend heeft Louise een fiets gehuurd en zijn we samen Rome door gereden. In een korte tijd kan je dan toch heel veel zien van de stad. Het weer is omgeslagen. Als we wegrijden begint het lichtjes te regenen en in de loop van de ochtend komen er regelmatig hoosbuien voorbij. Gelukkig kunnen we altijd op tijd schuilen voor de regen. De kleine weggetjes zijn vaak voorzien van kinderkopjes, en ik krijg een Dennis Mentjov gevoel. Hij viel vorig jaar in de tijdrit in de laatste kilometer van de Giro, maar won hem wel. We rijden volgens plan naar de restanten uit de Romeinse tijd. Het Colosseum en het Forum zijn indrukwekkend. Even later is de Piaza Navona helemaal verregend. Louise koopt nog een rozenkrans als souvenir voor haar moeder. We kunnen het niet laten en rijden ook nog even langs de Engelenburg naar het Vaticaan. We komen nu uit een andere kant en dan is het zicht op het Sint Pieterplein veel indrukwekkender. We spreken nog een paar mensen die ook net op de fiets zijn gearriveerd. Ik weet hoe het voelt.

Als we de fiets hebben teruggebracht breng ik Louise met de metro nog naar het station, en ga vervolgens terug naar het hotel. In de Villa Borghese loop ik nog even langs de voetbal manifestatie en daar blijken duizenden Italianen in de open lucht op een groot scherm naar de wedstrijd tegen Nieuw Zeeland aan het kijken. Wat een sfeer ! Met de rust moet ik weg, want ik moet mijn spullen nog ophalen en ik wil tijdig bij het station zijn.

Later sta ik op het station met enkele andere Nederlandse fietsers bij elkaar, die weer terug gaan naar Nederland. Blijkbaar zoeken we elkaar toch gewoon op. De trein zou om 19.05 uur vertrekken, maar op het bord staat niet op welk spoor. Volgens het schema zou dat op spoor 3 zijn, maar daar staat een trein naar Milaan. Enige informatie wordt niet gegeven. Pas na 19 uur verschijnt het bericht dat de trein op spoor 7 vertrekt, maar niet hoe laat. Iedereen rent massaal die kant uit. We laden snel de fietsen in, maar het is onbekend hoe laat de trein vertrekt. Ik ga dus maar binnendoor naar de coupe, want anders loop je de kans dat je achterblijft op het perron. Een complete chaos, want iedereen moet zich installeren in de coupes, en de smalle gangen staan bomvol. Uiteindelijk zit ik in een coupe met een  Amerikaan en 2 Duitsers.

Donderdag 17 juni 62 km totaal 2177 km

Vandaag de laatste dag van mijn reis naar Rome. Ik ben nu een maand onderweg. Het zal vreemd zijn om deze middag eindelijk in Rome te arriveren. Ik neem mij voor om vandaag vooral defensief te rijden, en geen rare dingen te doen. Je wil niet op de laatste dag onder een auto komen.

Ik heb gisteravond nog een was gedaan, want alle fietskleding was vuil. Ik kon ook niet zo snel een droogrek regelen op de camping, dus de kleding is niet helemaal droog. Toch wil ik vandaag in mijn gebruikelijke Boretti outfit naar Rome rijden. De oranje kleuren vallen immers heel goed op in het verkeer. De fietskleding is niet helemaal droog, maar ik trek het toch maar aan. De natte sokken gaan zo lang in een plastic tasje.

Qua afstand is het niets, maar in het begin zitten toch nog een paar hele vervelende klimmetjes. Het venijn zit inderdaad in de staart. Je wil er gewoon zijn. In het allerlaatste dorpje op een heuvel overkomt mij precies het zelfde als gisteren. Ik mis pal voor het dorpje in een afdaling een afslag. Als ik even later na de koffie verder door rij, gaan er wat alarmbellen rinkelen. Kan ik heel dat stuk weer omhoog klimmen. In het dorp waar ik koffie heb gedronken vraag ik de weg aan de carabiniri en inderdaad, ik moet nog verder terug en omhoog klimmen. Dat kan er ook nog wel bij.

Vlak voor Rome begint het fietspad langs de Tiber, dat tot enkele kilometers voor de Sint Pieter leidt. Ik rij rustig uit, maar steeds vaker komer er smalle poortjes waar je met de fiets doorheen moet. En die zijn niet zo goed berekend op fietsers uit Nederland met tassen op de fiets. Vlak voor Rome is het fietspad bij een bruggetje zelfs helemaal afgesloten. Ik moet de bagage van mijn fiets halen en alles over een hek tillen. Honderd meter verderop aan de andere kant nog een keer. Dat was toch niet de bedoeling van mijn glorieuze intocht. Tenslotte nog een lange straat door, een weg met massa' s toeristen, de hoek om en dan sta ik opeens op het Sint Pieter plein ! Toch een emotioneel moment. Zo lang van huis, zo veel kilometers afgelegd, en dan ben je er. Op de foto om het moment vast te leggen, en dan bel ik met Louise.

Na een tijdje op zoek naar hotel bij de Villa Borghese (= groot park in Rome), en in de namiddag ben ik met de trein naar het vliegveld gereisd om Louise op te halen. Vreemd, toen ik vanmiddag  op het Sint Pieterplein stond was zo nog in Nederland en vanavond al in Italie. We zijn heel blij om elkaar weer te zien.    

Woensdag 16 juni 69 km totaal 2115 km

Voor mijn gevoel ben ik er nu bijna. Een relatief korte etappe na de lange van gisteren. Dat valt in de praktijk toch tegen. Het eerste gedeelte is landschappelijk bijzonder fraai. Eerst nog wat klimmen om Narni uit te komen. Vervolgens over rustige wegen langs slaperige dorpjes. Ik vind deze etappe mooier dan die van gisteren, omdat het veel rustiger op de weg is.

In een dorpje waar ik koffie drink rij ik voor het eerst sinds lange tijd verkeerd. In plaats van terug te rijden naar de ingang van het dorp rij ik rechtdoor en heb ik een flinke afdaling. Ik kom bij een oud stadje uit en zie direct dat ik verkeerd zit. Om weer op de goede weg te komen moet ik wel een kilometer lang 10 procent klimmen. Vervolgens kom ik aan bij de achterzijde van het middeleeuwse dorpje San Polo. Ik moet te voet over smalle paadjes afdalen naar de hoofdweg. Het is zo steil over die kinderkopjes dat ik met mijn fietsschoenen nauwelijks kan lopen.

In de middag steek ik de Tiber over en moet ik volgens de aanwijzigingen in het routeboek nog 2 kilometer flink klimmen naar een dorpje. Dat is flink zweten, want de zon is weer gaan schijnen. Als ik in het plaatsje ben, blijft de weg maar naar boven lopen. Dat stond niet in het routeboek ! De klim is uiteindelijk bijna 5 kilometer lang op het kleine blad omhoog.

Daarna is het niet ver meer naar Fiano Romano, waar ik vanochtend op een camping een semi-bungalow heb gereserveerd. Het stond in het boek nogal positief omschreven, dus ik ben benieuwd. Het blijkt een camping te zijn buiten het dorp met mobile homes van Eurocamp, Vacansoleil etc. Omdat het nog geen hoogseizoen is staat driekwart nog leeg. Alleen mensen met baby's en VUT-ers staan rond deze tijd op deze camping. Vanuit de camping zijn er dagexcursies naar Rome. Er is wel een zwembad, dus dat komt goed uit. De semi-bungalow is eigenlijk een mobile home die in 2 gedeelten is gesplitst. Je hebt 2 bedden, een koelkast, een eigen douche en toilet. En dat voor nog geen 20 euro per nacht. Dit is het goedkoopste overnachtingadres van de gehele reis! In de avond nog prima gegeten in het restaurant van de camping en nog wat gepraat met andere gasten. Iemand had vorig jaar voor het eerst meegedaan aan de Vierdaagse van Nijmegen, en kon daar smakelijk over vertellen.

Dinsdag 15 juni Assissi – Narni 90 km totaal 2046 km

Ik rij in het begin door mijn eigen schuld een beetje verkeerd, maar ik weet wel welke richting ik uit moet. Twee Italiaanse fietsers wijzen mij de weg en rijden voor mij uit. Je ziet ze kijken, en het tempo wordt opgevoerd naar 40 km per uur. Ik geef geen krimp en rij over de vlakke weg gewoon met ze mee. Wel een grappig gezicht en je had ze moeten zien kijken !

Na 20 km kom ik bij Spello weer op de route. Ik haal even buiten het plaatsje een Nederlandse fietser in. Richard komt eveneens uit de Flevopolder en woont in Lelystad. Zo ver weg en dan iemand treffen die zo dichtbij woont. Het is voor het eerst sinds lange tijd dat ik weer een Nederlandse fietser zie. Hij heeft meer dan 25 kilo aan bagage bij en dat merk je. Bij elke stijging moet hij op een heel klein verzet gaan rijden. Aan de andere kant is hij met afdalen wel weer een stuk sneller.

We rijden samen op, en we kletsen heel wat af. We hebben daardoor minder oog voor de natuur van Umbrie. We drinken samen koffie. Als we verder rijden gaat het zelfs nog een tijdje regenen. Dat is niet erg, want echt koud wordt het niet door het vele klimmen. Richard is in Roermond begonnen want de eerste etappes had hij in de voorbereiding al gedaan. Hij is wel de Vorarlbergpas over gegaan. Bovenop de berg was het volgens hem erg koud en winderig. Hij is ook langs Venetie gegaan, en heeft vervolgens via Ravenna de lichte route genomen, dus niet via Florence. Hij rijdt morgen tot 25 kilometer voor Rome. Hij vliegt zaterdag terug en maandag moet hij weer werken.

Onderweg eten we samen nog een risotto (was voor hem voor het eerst) en na  de klim naar Narni eten we gezamenlijk nog een ijsje. Ik vind een hotel om de hoek, maar hij moet nog een flinke klim maken naar de camping 5 kilometer verderop.

Al met al een dag over drukke wegen met veel vrachtverkeer. Daardoor ook relatief weinig oog voor de op zich fraaie natuur. We hebben allebei de afgelopen weken een overload gehad van oude kerkjes en middeleeuwse dorpen. Je mag het misschien niet zeggen, maar je bent na al die weken eigenlijk meer met de weg bezig, dan wat er links en rechts te zien is. Nog maar 2 dagen naar Rome ! We zien de borden deze etappe al de hele tijd staan.

Maandag 14 juni 25 km totaal 1956 km

Ik kan voor de verandering eens lekker uitslapen. Ik zet wat thee en eet wat van het brood en de jam die de eigenaresse gisteren aan mij heeft gegeven.

In december heb ik tijdens een badminton wedstrijd van Tom in Heerhugowaard iemand gesproken die naar Assissi zou gaan lopen. Hij dacht er drie en een halve maand over te gaan doen, via het Rhone dal en de Italiaanse bloemenriviera. Zijn vader had na de oorlog naar Santiago de Compostella gelopen, en Frank was van plan naar zijn naamgever Sint Franciscus te gaan wandelen. Ik ben benieuwd of hij het inderdaad gedaan heeft.

Assissi ligt op een heuvel, en het is vanuit de verte een prachtig gezicht met een grote kerk die inderdaad van uit die hoek iets weg heeft van de bekende tempels in Tibet. Het is nog enkele kilometers klimmen, en de bussen met toeristen staan al massaal geparkeerd. Men komt blijkbaar via de afslag van de snelweg, want ik heb tot vlak voor Assissi geen auto gezien.

Ik bezoek de kerk van St. Clara en van St. Franciscus. Vooral de onderkerk van de basiliek is heel erg fraai en heeft veel sfeer. De bovenkerk geeft via frescos het leven van de heilige weer. Ik heb toch een onbestemd gevoel, want met de levensfilosofie van beide heiligen heeft de plaats verder absoluut niets van doen. Geen eenvoud, geen spiritualiteit, geen afstand van wereldse geneugten, maar gewoon 8 euro voor een kop koffie met gebak, en ontelbare souvernierwinkels. Ook de basiliek maakt vooral een imponerende indruk.

In de loop van de middag zoek ik weer de rust op van de agriturismo. Ik neem een duik in het koele water en geniet van de omgeving. In de avond ga ik nog eten bij een adres aan de voet van de heuvel van Assissi. Italie moet voetballen op het WK en dat zullen we weten. Binnen en buiten staan televisies, en de ober heeft (uiteraard) meer oog voor het voetbal dan voor zijn gasten.

Ik raak in gesprek met mensen een tafeltje verderop. Het zijn een man en een vrouw uit Nieuw Zeeland, die anderhalve maand door Europa reizen. Ze hebben Groot Britannie al gedaan, Nederland, Belgie, Frankrijk, en zijn nu op weg naar de kust onder Rome. In Zwitserland hebben ze nog een schoolvriend bezocht die tegenwoordig filmproducer is (oa van de film The World Fastest Indian met Anthony Hopkins). Keith en Margareth zijn aardige mensen en het wordt nog heel gezellig.

zondag 13 juni Anghiari – Assissi 90 km – totaal 1931 km

Ik kreeg na de vorige logs heel veel opbeurende berichten binnen. Men had blijkbaar het idee dat ik helemaal in de put zat en tot aan het gaatje was gegaan. Dat valt wel mee, maar het was inderdaad best heftig. Die klim van gisteren was toch meer dan 10 haarspeldbochten en een behoorlijk hoogteverschil.

Gisteravond op advies van het hotel heerlijk gegeten bij restaurant La Nena aan de hoofdstraat van Anghiari. Dat is net een skischans die loodrecht naar beneden gaat met 15 % en vervolgens als een streep verder loopt in de vlakte onder het stadje. Daar kan je interessante wedstrijden mee doen.

Vandaag een vlakke etappe. Geen heuvels en gewoon doortrappen. Ik vertrek om 9 uur. Het is voor de verandering in de ochtend eens bewolkt, en dat maakt direct een enorm verschil voor de gevoelstemperatuur. De kilometers tikken voorbij. Het is zondag dus alle dorpen onderweg zijn uitgestorven. Vlak voor Citta de Castello zie ik verzorgingsposten langs de weg staan. Ik vraag wat er aan de hand is. Het blijkt dat over een kwartiertje de lopers van de plaatselijke halve marathon er aan komen. Wel grappig, maar ik heb er niet op gewacht.

Na enige tijd voegen de routes vanuit Florence en Ravenna zich samen. Ik had verwacht daardoor meer Nederlandse fietsers te treffen, maar dat is niet het geval.

Ik wil de drukte van Assissi vermijden en heb daarom gisteravond gebeld met een agriturismo enkele kilometers voor Assissi. Het is een wijngaard die nog steeds in functie is. De oude gebouwen zijn verbouwd tot appartementen, en er is ook een zwembad. De vriendelijke eigenaresse spreekt goed Frans, dus we kunnen prima metelkaar converseren. Ze geeft me nog wat brood, jam en koffie en thee. Omdat de boerderij 500 meter van de weg af ligt, is het heerlijk rustig op Le Fornace.  In de verte kan je Assissi zien liggen. Morgen heb ik uitgetrokken voor een bezoek.

zaterdag 12 juni 74 km totaal 1841 km

Het leek er eerst op dat de anderhalve dag rust mij goed heeft gedaan. Na een stevige klim kan ik in een dorp wat eten in slaan bij de bakker en een supermarkt (water, veel water). Als ik eenmaal op hoogte ben volg ik een mooi golvend parkoers dat omhoog en omlaag gaat, maar nergens echt klimwerk. Het heet de Zeven Bruggen weg, en ik kom op deze zaterdag ochtend heel veel Italiaanse fietsers tegen.

Aan het eind van de ochtend merk ik toch dat ik op mijn reserves begin te teren. Ik ben al bijna 4 weken van huis, en de warmte begint me op te breken. Ik zit al sinds Monte di Fo aan de mineralen pillen voor extra magnesium en kalium. Op water alleen kan je met deze hitte met elke dag temperaturen van max 32 – 33 graden niet rijden. Ik heb vandaag 3 liter water cq ice-tea met limone er door heen gejaagd. En dan tel ik het bier na afloop van de etappe nog niet eens mee.

Van 1 tot 2 uur neem ik een pauze bij een pizza tent. Ik krijg het echter niet weg. Ik neem de lichte route, wat een eufemisme is want je gaat toch naar 575 meter hoogte. Op zich prima te doen, maar niet meet die hitte en meer dan 15 kilo bagage op je fiets (inclusief extra water). Onder aan de col neem ik voor de eerste keer mijn  epo. Uit Almere heb ik gelletjes met koolhydraten meegenomen. Het spul werkt na 5 minuten en heeft voor mij een werking van ongeveer drie kwartier. Op het kleine blad kruip ik omhoog, maar het werkt.

De beloning is een stevige afdaling. Daarna nog even een klim van 2 pijltjes naar het middeleeuwse dorp. Als ik boven ben wijzen een paar mannetjes mij de weg. Die gaat naar het dal, maar daar tuin ik nieet in. Kan ik straks weer helemaal ophoog ploeteren. Via via vind ik toch de weg naar mijn hotel.

Morgen is een volledig vlakke etappe. Ondanks de warmte besluit ik helemaal tot Assissi te rijden. Dat is bijna 90 km, maar zonder heuvels is dat net zo lang als vandaag en minder vemoeiend. Dan kan ik nog een dag Assissi zelf rustig bekijken. Dat is een soort Lourdes met jaarlijks 5 miljoen bezoekers. Ik reserveer daarom voor de komende 2 dagen weer een agriturismo op circa 5 kilometer voor Assissi. Morgen probeer ik vroeg te vertrekken. Op vlakke wegen is 90 km ongeveer 4,5 uur rijden op de fiets (netto). Dan ben ik zondag en maandag in Assissi.

Van Assissi naar Rome is nog een kleine 200 kilometer. Dat is nog in 3 dagen te doen. Ik zou dan donderdag in Rome aan komen, of anders vrijdagochtend. Dat laatste heeft mijn voorkeur omdat Louise mij dan kan binnen halen. Op donderdag zou ik in Rome arriveren en rond middernacht Louise in het hotel begroeten. Ook leuk maar een officiele ontvangst op het Sint Pieterplein lijkt mij toepasselijker. 

Er is nog een ding dat me van het hart moet. In de afgelopen weken heb ik veel persoonlijke aanmoedigingen en leuke reacties gehad. Dan heb je toch niet het idee dat je alleen op de wereld bent. En ja, in Figline hebben we een paar jaar terug ook op een giga camping gestaan. Dan besef je pas echt hoe ver dat je van huis bent, en dat dit toch een veel persoonlijker en intensere manier van reizen is. 

vrijdag 11 juni 10 km totaal 1767 KM

Vandaag uitgeslapen en in de ochtend naar het zwembad gegaan. Er waren ook 2 kinderen en een aantrekkelijke Italiaanse schone met een oude vent. Typisch. Verder eigenlijk de hele dag niets gedaan. De was werd vriendelijk en gratis voor mij gewassen. Ik ben helaas alleen de onderbroeken vergeten. Ik heb wel een appartement met magnetron en een koelkast en kookspullen, maar helaas geen eten.  Op de agriturismo wordt ook niet gekookt. Ik heb geen zin om weer helemaal die heuvel af te rijden, en ga daarom op dieet. In de middag eet ik een gelletje voor de koolhydraten, een halve cake die nog in de tas zat en een appel van het ontbijt. Dat wordt weg gespoeld met water. Het is een keuze.

In de middag is het weer warm, en ik zit lekker binnen op de bank met muziek en een boek.  Om 5 uur ga ik nog een keer lekker zwemmen. Ik ben het voor het eerst beu om alleen te eten. Ik vraag aan het Italiaanse gezin met de 2 kinderen of het goed is als ik met ze mee eet. Dat is geen probleem en in de avond gaan we met de auto uit eten in Figline. Met een mengelmoes van Italiaans , wat Engels en de nodige handgebaren kunnen we toch een goed gesprek voeren over de italiaanse politiek, de hevige gevolgen van de economische crisis in Italie (veel erger dan in Nederland), en alledaagse dingen. 

10 juni 27 kilometer totaal 1755 kilometer

Ik ontvlucht Florence en pak de eerste etappe uit het nieuwe boek naar Rome. Ik hoop onderweg een agriturismo tegen te komen. Eerst echter nog veel ploeteren en enkele keren kilometers lang 10 procent omhoog klimmen door de Chianti streek. Dit is niet mijn dag, en ik ben aardig kapot na die slapeloze nacht. Alles bij elkaar zit ik toch nog 2 uur op de fiets.

In de afdaling naar Figline Valdarno zie ik een bord met agriturismo. Het is precies van de plaatjes met een zwembad en heel rustig gelegen. Ik besluit 2 nachten te blijven. In de middag eerst even een dutje doen. Voor het diner is het nadeel wel dat ik 5 kilometer naar beneden suis naar het dorp, maar dat ik die kilometers straks weer omhoog moet gaan klimmen. Morgen lekker rustig aan doen.

Volgens de route komen er nog 2 dagen met veel klimwerk en dan is het ergste achter de rug. Het blijft meer dan 30 graden. Als ik de etappes inkort tot 60 km en in de ochtend fiets valt het nog wel te doen. Nog maar 400 kilometer tot Rome.